MICHAEL GLAWOGGER – FILMY O PIĘKNIE CZŁOWIEKA

Reżyser, dokumentalista, scenarzysta i operator filmowy. Urodził się w 1959 roku w Austriackim Graz. Zmarł 22 kwietnia 2014 roku w Liberii w czasie realizacji zdjęć do projektu „Untitled”. Ukończył San Francisco Art Institute oraz Wiedeńską Akademię Filmową. Miał opinię filmowca – podróżnika, nie tylko ze względu na to że w poszukiwaniu materiałów i tematów do swoich filmów jeździ po całym świecie, ale również dlatego że tworząc swobodnie porusza się pomiędzy formami i gatunkami, łamiąc schematy i sprawnie żonglując konwencją. Odważny i bezkompromisowy. Dotykał tematów trudnych, takich jak bieda czy prostytucja, ale zawsze twierdził, że robił filmy o pięknie człowieka.

W dniach 23-26 czerwca zapraszamy na przegląd najgłośniejszych filmów reżysera. Oprócz nagrodzonych na festiwalu w Wenecji produkcji „Chwała dziwkom” i „Śmierć człowieka pracy” w programie zdobywca Nagrody Millenium na tegorocznym Docs Against Gravity Film Festival, ukończony przez montażystkę Glawoggera – Monikę Willi – „Bez tytułu”.

W poniedziałek, 26 czerwca, po projekcji „Bez tytułu” o twórczości Glawoggera porozmawiamy z Piotrem Czerkawskim oraz Jakubem Majmurkiem.

PIĄTEK 23.06

godz. 19:00   MEGAMIASTA (Megacities), reż. Michael Glawogger, Austria/Szwajcaria 1998, 90 min.

 

SOBOTA 24.06

godz. 19.00   ŚMIERĆ CZŁOWIEKA PRACY (Workingman’s Death), reż. Michael Glawogger, Austria/Niemcy 2005, 122 min.

 

NIEDZIELA 25.06

godz. 21:30   CHWAŁA DZIWKOM (Whore’s Glory), reż. Michael Glawogger, Austria/Niemcy 2011, 119 min.

 

PONIEDZIAŁEK 26.06

godz. 20.00   BEZ TYTUŁU (Untitled), reż. Michael Glawogger/Monika Willi, Austria/Niemcy 2017 105 min. – po filmie spotkanie

 

Bilety w cenie – 15 zł do nabycia w kasie kina oraz on-line

Rezerwacje – rezerwacje@kinoelektornik.pl; tel. 691 490 173

 

 

FILMY:

BEZ TYTUŁU  (Untitled) – reż. Michael Glawogger/Monika Willi, Austria/Niemcy 2017 105 min.

Ostatni film Michaela Glawoggera – reżyser zmarł w trakcie zdjęć w Liberii na malarię – dokończony przez jego wieloletnią montażystkę – Monikę Willi. Willi zmontowała film kierując się notatkami reżysera powstałymi podczas kręcenia zdjęć. Te notatki posłużyły także za komentarz odautorski czytany przez.. Magdalenę Cielecką.

Glawogger obrazuje świat, który już za chwilę może wlać się do mieszczańskiego raju bogatej Europy. Z bliska przygląda się ludziom, których praca nie zmieniła się od średniowiecza, którzy przez całe lata wykonują najprostsze fizyczne czynności: przesiewając piasek w poszukiwaniu złota, rozłupując kamienie czy podróżując z targu na targ w skrajnie trudnych warunkach, w nadziei na jakikolwiek zarobek. Ludzie ci żyją w całkowitej symbiozie ze zwierzętami, które trzymają tuż obok swoich domostw. Film rozbija medialną bańkę, w której wygodnie się umieściliśmy, a która chroni nas przed konfrontacją z pozaeuropejską rzeczywistością. Precyzyjny montaż i transowa muzyka dopełniają dzieła, tworząc obraz kompletny, wciągający, przerażający i prawdziwy w swojej intensywności. Zdobywca nagrody Millenium na tegorocznym festiwalu Docs Against Gravity Film Festival.

 

CHWAŁA DZIWKOM (Whore’s Glory), reż. Michael Glawogger, Austria/Niemcy 2011, 119 min.

Trzy kraje, trzy języki, trzy religie i jedna, najstarsza profesja świata – prostytucja. W Tajlandii prostytutki czekają na klientów za szklanymi weneckimi lustrami, w których zalotnie przeglądają się, nie widząc kto je ogląda. Mizdrzą się, jakby brały udział w konkursie na miss prostytutek. W Bangladeszu mężczyźni udają się do brudnych slumsów, gdzie tanie kobiety lekkich obyczajów realizują ich seksualne marzenia. Z kolei w Meksyku dziwki modlą się do Świętej Pani Śmierci, aby ta uchroniła je od nieszczęść i zguby. „Chwała dziwkom” to trzecia (po „Megacities” i „Śmierci człowieka pracy”) część filmowej trylogii Michaela Glawoggera, w której reżyser zgłębia tajniki „najstarszego zawodu świata”.

 

ŚMIERĆ CZŁOWIEKA PRACY (Workingman’s Death), reż. Michael Glawogger, Austria/Niemcy 2005, 122 min.

Nie ma już człowieka pracy. Pozostał robotnik – ktoś gorszy, ktoś, komu się nie udało. Ktoś, komu praca nie daje godności, lecz ją odbiera. Przyzwyczajeni do wygodnego życia, coraz częściej zapominamy, jak ciężką pracę może wykonywać człowiek. Rezygnując z odautorskiego komentarza, reżyser „Śmierci człowieka pracy” w wysmakowanych obrazach (zdjęcia Wolfganga Thalera) rejestruje nieludzki wysiłek współczesnych zapomnianych bohaterów. Niezwykłe zdjęcia oraz muzyka (autorstwa Johna Zorna) sprawiają, że „Śmierć człowieka pracy” to monumentalne, nasycone emocjami dzieło. Dzisiejszym robotnikom nie towarzyszą pochwalne pieśni. Mogą jedynie wspierać się nawzajem pocieszeniem, że praca, nawet ponad siły, jest lepsza, niż żadna.

„Śmierć człowieka pracy” to pięć portretów ciężkiej fizycznej pracy w zmechanizowanym świecie XXI wieku coraz mniej widocznej.

 

 

MEGAMIASTA (Megacities), reż. Michael Glawogger, Austria/Szwajcaria 1998, 90 min.

Nowy Jork, Meksyk, Mumbaj, Moskwa i ich mieszkańcy. Ale nie ci z pierwszych stron gazet, czy kronik towarzyskich. Bohaterami filmu są bezimienni mieszkańcy współczesnych wielomilionowych metropolii, których zazwyczaj na ulicach mijamy obojętnie. Nędzarze, drobni uliczni handlarze, kilkunastoletni narkomani, prostytutki. Znakomicie zrealizowane „Megamiasta” mają podtytuł „12 opowieści o przetrwaniu”…